Congé des Gamins * N°19 * De Algarve

 

Na 237 dagen bonne en route, ontbeten we met kriebels in de buik. Een onbestemd raar gevoel, niet bepaald een verliefdheid, meer als de spanning voor een wedstrijd of een eerste afspraakje. Misschien valt het best te vergelijken met een blinddate, al hebben we in dat departement hoegenaamd geen ervaring. Onze eerste afspraakjes, dat gevoel kennen we beide nog steeds heel goed en raar maar waar, datzelfde speciale tintelende gevoel hebben we nog steeds als we eens een avondje met ons tweetjes op stap kunnen, hoe onnozel dat in menig oren ook moet klinken.. Maar kom, we dwalen af.
 

We kennen eigenlijk dat onbestemde gevoel, dat het midden houdt tussen spanning, angst en opwinding, al van het vorige grensoversteken... tussen Spanje en Frankrijk. We beschreven (een deel van) onze twijfels al eens uitgebreid hier.
 

We stonden die bewuste ochtend dus op in Isla Canela, wetende we dat we de 'grote oversteek' zouden maken. Nu, die grote oversteek is eerder te begrijpen in de figuurlijke betekenis dan wel letterlijk te nemen. De 'nieuwe (en tevens allereerste) brug', daterend van 1991, over de machtige grensrivier, de Guadiana, is 324 meter lang. Ernaartoe rijdend, scandeerden we vrolijke Franse liederen, het leek wel of we ten strijd trokken... “ Chevaliers de la table ronde... gôutons voir si le vin est bon..... La-la-la”, ook onze beider gamins, jawel. Plots doemde de aan ijzeren draden opgehangen brug, voor ons op. Erop en erover. Zo zou dat moeten gaan. Maar... de ettelijke minuten waarin we in niemandsland reden, leken eeuwig te duren. Besluiteloos namen we foto's van alle kanten en oevers en beider landen, tot we helemaal gedesoriënteerd waren. Vanop het water leken we enkel omringd te zijn door heuvels vol groen en verdween het Spaanse zwerfvuil in de krachtige natuur. Ooohs en Aaahs ontglipten zich onzer monden en heel even dachten we aan niets... want de grensposten, die moeten we eveneens in alle opwinding gemist hebben of die waren/zijn er gewoonweg niet.

We voelden ons plots helemaal anders, zo opgejaagd, positief dan wel negatief, dat we voorbij het gigantische bord met 'foreigners (in wel 5 talen) en toll (ook in genoeg talen om het goed te verstaan)', gewoon doorreden. Geen toeters en bellen om ons op onze fout te wijzen, dus hopen we dat het geluk aan de kant van de rebelse reiziger staat... ook clandestien zal er vast en zeker een mooi vervolg van onze reis inzitten. Dagelijks denken anderstalige toeristen dat we Portugees zijn 'omdat we zo goed Frans praten'...Ahum, come again?! Fin, we beschouwen het dan maar als een compliment en misschien ook een vrijgeleide om zonder digitaal 'bakske' (dat is toch de enige beschrijving die we van het tolsysteem te horen krijgen) de wegen hier te berijden.

Glooiend glijden we over nette wegen, langsheen groene velden en andere wonderen der natuur, onbezoedeld, nog puur en fris, zonder de kleurrijke Spaanse zwerfvuiltaferelen … inmiddels wordt ook onze blik verder aangetrokken naar een eerste klein en proper dorpje zonder flatgebouwen ... Tromgeroffel … Dit kan geen vergissing zijn... we zijn in deel 2 van het Iberisch schiereiland gearriveerd!
 

We zijn hier gekomen voor 'Het Monument van 200km' aan de zuidkust van Portugal, ook wel eens als 'de Algarve' in menig zonzoekend toeristenhandleiding te vinden. Het Noordelijk deel van ditzelfde land bezochten we al een -vliegt de tijd echt zo snel voorbij als ze zeggen?! – 5tal jaren geleden, maar dat 'niet te missen' stukje zuidkust, dat hadden we nog niet afgevinkt.
 

Brave burgers als we zijn, durven we de eerste nacht in deze 'Nieuwe Wereld', niet 'wild' te kamperen. Horrorverhalen van norse polizei die om half 12 's nachts, half 1 dus (en de eerste deugddoende dromen die daarbij horen) in ons huidige Spaanse ritme, niet mals u verzoeken te vertrekken en meteen €60 te betalen... horrorverhalen van Engelsen die weggesleept worden voor een luttele €600 als je diezelfde slaap onverdroten verder zet...

O ja, kreeg uw voorhoofd een rimpel bij het lezen van 'polizei'?! 3X raden wie er stoutweg wildkampeert, pal onder de mobilhome-verbodstekens allerhande; genoeg gratis water tapt gewoon voor 'de heb'; chemische toiletten loost, daar waar hij het denkt; de horrorverhalen sappig aan iedereen die het horen wil, vertelt; wie altijd en overal zijn eigen wereldse taal spreekt en kosten noch moeite neemt om enig begrip voor de lokale (hoezo?!) bevolking op te brengen, ...

 

O enne...dat van dat opgejaagd wild is eigenlijk compleet geen beeldspraak want toen we onderstaand bordje passeerden, wisten we het zeker: 'de jacht op de ongebreidelde vrijheid der mobilhomebewoner is officieel geopend' !

 

U kunt al raden hoe blij we waren om een georganiseerde 'aire de camping-car' te vinden in het kleine en, nu althans nog, vredige Praia de Manta Rota. Uiteraard waren we ook daar weer niet alleen. Een mooie 80 andere mobiele huizen werden daar tijdelijk onze buren. Het idee dat we eigenlijk ergens in deze wijde wereld, alez Zuid-Europa, alleen zouden staan met ons mobiele huis, bleek al lang een utopie. Maar bon, we zijn eraan gewoon geraakt. Uiteindelijk leven we in België ook allemaal dicht bij elkaar en is 'het platteland' aldaar een sterk overdreven beschrijving van 'den buiten'.
 

De eerste dag stuurde ik mijn lopende voeten erop uit om deze nieuwe omgeving te verkennen. O wat waren lijf en geest blij om doorheen de zoete hagen der citrusplantages te rennen! Hagenlandse taferelen op z'n Algarves... uitpuilende grote houten kratten, geflankeerd door gedreven plukkende handen, op en naast houten metershoge ladders, stevige goed gevulde donkergroene canvas schoudertassen aan de zweetdoordrongen lijven van José, José en nog een José. Glooiende groene landschappen, vol gele stippen van de eerste gedurfde lentebloemetjes, vervolgden mijn route, waarna het summum van deze tocht nog moest komen... tieners van olijvenbomen, vredig naast de bompa's en de echte olijvenbomen van honderden jaren oud. De grillige vormen van hun stevige stammen gaan elegant over in hun wijd en ver rijkende takken, vol zilvergroene blaadjes, als waren ze erin sierlijk gedrapeerd door de vingertakken van de boom zelf. Was ik terug aan mijn geliefde Middellandse Zee of in 'mijn' Provence?
 

Inmiddels waren we bijzonder tevreden over ons nieuwe gastland en bijzonder gretig om er meer over te ontdekken, veel meer dan de vele woorden die we ondertussen tot ons namen uit onze reisgidsen allerhande. De Ecovia bleek het eerste schot in de roos! Een rustig gelegen, bijna autovrije, fietsroute van 200km, langsheen de gehele Algarve, dat is gewoon perfect. We fietsten van Manta Rota naar Cacela Velha, ofte het oude Cacela. Het nieuwe stadje, Vila Nova de Cacela, ligt iets meer landinwaarts en achter de drukke baan, die wij liever vermijden. Nu het toeristenseizoen nog niet op volle toeren draait, is het een heerlijk rustige plek. We genoten er van een broeierig warme middagzon, op één van de kleine bankjes met zicht op de Ria Formosa. Eb en Vloed laten de bootjes een fijn spel spelen tussen het vasteland en de kleine eilandjes pal voor de kust. Het dorpje is piepklein, een handvol mensen woont er nog echt en voor zover wij konden tellen is het aantal katten gelijk aan het aantal mensen.
 

We zullen de rest van de kust in enkele sfeerbeelden proberen mee te geven, kwestie van u niet nog langer te vermoeien met onze lange verhalen ;-)
 

 

 

 

 

 

 

à la prochaine !!!

 

 

Congé des Gamins * N°18 * Olijven & Spanje

Sinds ik per toeval in 2013 de prachtig geschreven boeken van Carol Drinkwater over haar leven vol olijven, ontdekte, ben ik nog meer in de ban geraakt van 'les oliviers' !
 

Eigenlijk is dat niet meer dan een logisch gevolg van onze diepgewortelde liefde voor la Provence – en met uitbreiding heel Frankrijk, zoals je overal op onze blog en vooral ook hier al kon ontdekken – , want wat typeert meer die Provence dan een olijf, een vijg, le vin en véél joie de vivre, tegen het wondermooie decor van la Provence?!
 

Ik hou van haar bijzonder illustratieve manier van schrijven, waarbij je echt meegezogen wordt in haar verhaal en de mensen en situaties die zich erin voordoen. Ook al leest G geen boeken, ook hij kent ze van binnen en van buiten, door de vele treffende passages die aan hem worden voorgelezen.
 

Ik was dan ook voor ons vertrek naarstig op zoek naar alle exemplaren van haar olijvenreeks-boeken die ik in handen kon krijgen. Helaas bleek het niet meer mogelijk om noch Engelstalige noch Nederlandstalige exemplaren in België besteld te krijgen.
 

Toen we in Gibraltar een klein oud boekwinkeltje passeerden, moest ik er binnen gaan. Niet wetende dat ik daar eigenlijk onbewust aangetrokken werd door twee stof vretende exemplaren uit de olijvenreeks! 'The olive tree' en 'the olive route'.

 

Een bijzondere vriendin zei me al meer dan eens 'Er bestaat niets zoiets als toeval'.
 

Het is dat ene kleine zinnetje dat hier het vaakst op deze 7 maanden weg al werd geciteerd! En ook nu, klopte het als een bus!
 

Amper een uurtje na aankoop moest en zou ik meteen beginnen lezen in 'the olive tree'! Tegen alle (roman)boekregels en mijn gewoonte in, bladerde ik, véél te curieus, meteen verder door naar het hoofdstuk over Andalucía. Ik versleet die avond alle bladzijden, want 'toeval bestaat niet'... De beschrijvingen die ik las, waren geschreven alsof zij onze onzichtbare metgezel was op onze reis. Een gelijkgestemde ziel, die alles duidelijk voor ons had neergepend!

Zoveel olijf- en reisgerelateerde items waren zo treffend gelijklopend dat toeval inderdaad niet kon bestaan! Terwijl ook wij reisden en verder lazen, bleef zij onze compagnon-de-route! De tijd van 't jaar was redelijk gelijkend en dus leken zelfs de weersomstandigheden en de landschapsbeschrijvingen op die van ons.

Toen we in El Palmar, alles in 't zonnetje zalig in ons opnamen, passeerden we een restaurant 'Acebuche' genaamd, waarbij ons hart een sprongetje maakte! 'De wilde olijf'! Voordien zouden we daar argeloos voorbij gewandeld zijn, maar nu kreeg deze plek een extra betekenis! Waarom zouden ze deze naam gekozen hebben? Staat hier ergens een eeuwenoud exemplaar of is de eigenaar ook bijzonder olijven lievend? Helaas bleek niemand aanwezig om in al ons enthousiasme een gesprek mee aan te knopen.
 

 

Gaandeweg stelden we ons nog meer vragen rond Plasticultura en de Benidormicatie, net als zij dat doet... We zijn dus toch niet de enigen die zich terdege bewust zijn van de prangende problematiek van de waterreserves en de bodemerosie. Nu we zo lang door Spanje reizen hebben we een soort automatische oogkleppen gecreëerd die ons toelaten ook af en toe gewoon zalig te genieten van het landschap en de mensen...dat moet wel.

 

 

Veel nieuws vangen we hier niet op want internet is dan wel overal in de lucht, het is niet altijd toegankelijk en (goed verstaanbare) kranten kunnen we hier niet kopen. Bij de toeristische dienst in Tarifa kon ik echter wel een gratis , verstaanbaar want in 't Engels, exemplaar meenemen: 'The olive press'. Kan het betekenisvoller zijn?! Daarin konden we tot onze tamelijk grote vreugde lezen dat de reservoirs in Andalucía wel degelijk beter gevuld geraken en blijven dan 10 jaar geleden (50% tov 77% !) ... Dat is ook al iets!
 

Na de surfkust besloten we een plaatsje te bemachtigen in Cadiz, helaas bleek dat gemakkelijker gezegd dan gedaan en bleef het bij de sprekende verhalen die we lazen in haar boek.
 

 

De kust verder af reizend, bleken de overnachtingsmogelijkheden bijzonder beperkt bij stormachtige wind... dus kwamen we bij het vallen van de avond toe in het vredige Sanlúcar de Barrameda. Het zicht was beperkt tot een hand ver en de pleinen waren meren geworden. We konden nog net droog uitstappen. Het straffe is dat het net dezelfde weersomstandigheden zijn als beschreven in het boek. Zou dit dan de overgang van winter naar zomer zijn? We stonden eigenlijk perfect geparkeerd met zicht op de monding van de grote Guadalquivir, de gouden stroom – vol mythische en ontdekkingsreizigersverhalen – en het grote natuurpark van Donaña aan de overkant. Jammer genoeg zagen we niks daarvan op deze eerste dag.
 

 

 

Het weer is hier, al gelukkig, bijzonder veranderlijk en de volgende dag werden we getrakteerd op een zonovergoten, wolkeloze dag. Ideaal om de Art Nouveaugebouwen van het Sherrystadje, te laten schitteren als van weleer. We konden tot aan het natuurpark zien en de levendigheid van deze pool van de triangel van de Sherry, opsnuiven.

Op de overdekte markt maakten we kennis met een, voor ons, nieuwe soort zeedier... 'Coral', al zal dat niet de hele naam zijn. De verkoper vond het bijzonder amusant om onze kids het nog levendige dier, 'trucjes' te laten doen. Bij het thuis klaarmaken ervan, bleek de Coral weinig visvlees om het lijf te hebben, jammer! Carol- Coral , what's in a name?!

 

Sevilla stond uiteraard ook op het programma en ook al reist Carol daar niet naartoe, toch bleken daar ook meerdere interessante olijfaanknopingen te zijn! In het archeologisch museum stortten wij ons, vol passie, op de Romeinen, nooit de geschiedkundige en Romeinse/Phoenicische passages/bedenkingen uit haar boek vergetend... en botsten, als ware het voorbestemd (toeval ?!), op een lezing: 'Anforas olearias de Valle del Guadalquivir' ofte de 'olijfolieamforen uit de vallei van de Guadalquivir'. Nog een extra week in Sevilla was jammer genoeg geen optie maar alleen al het feit dat deze lezing gegeven zou worden, vonden we best speciaal. Misschien kan het internet hier later nog enig soelaas bieden.
 

Nu we zo beperkt in internet door het leven gaan, besef je pas hoe gemakkelijk het is om deze levendige encyclopedie van wereldwijde snelle informatie te kunnen raadplegen! Eigenlijk hebben we geen tijd om dat gegeven (en dan vooral de sociale media) te missen, want we hebben meer dan genoeg bezigheden maar af en toe een zoekopdracht lanceren zou veel zaken wel wat meer opklaren. Zo ontdekte ik tot mijn grote verbazing, dat er ondertussen 6 boeken bestaan van de 'olijvenreeks' en dat er zelfs al 5 DVD's over gemaakt zijn! Onder het motto 'beter laat dan nooit' was ik dan ook in de wolken met deze ontdekking en nog meer over het feit dat www.Caroldrinkwater.com hier deftig leesbaar is! In België leidden mijn zoekopdrachten meestal tot niets interessants, raar maar waar... Een cadeautje voor onszelf zal al zeker op onze deurstoep verschenen zijn tegen dat we terug de Belgische wegen gaan berijden!

 

 

 

Af en toe glip ik, nog voor ons cocoonmomentje met 4, ons mobiele huis uit. Samen met de opkomende zon en het ontwaken van de rest van de wereld, komt mijn lijf tot leven nog voor de geest het goed en wel beseft heeft... Van zodra mijn lopende voeten de ontelbare schelpen krakend verbrijzelen, start ons spelletje, van de Oceaan en mij. Groot tegen klein. Met gewiekste uithalende golven tracht ze mijn voeten te zoenen en komt ook mijn geest tot leven. Hier aan de Atlantische Oceaan zijn we getuigen van een ruiger, echter leven en dat vertaalt zich bijvoorbeeld in de kleine kleurrijke vissersbootjes. 's Nachts zien we de dartelende lichtjes spelen op Zee en weten we dat weer ettelijke echte vissersmannen in een klein onbeschut bootje hun vangspel der vissen zijn begonnen. Het zachte dreunen van een rustige Oceaan wiegt ons, in ons mobiele huis, al snel in slaap... maar dus van zodra ik 's ochtends eropuit trek komt de gedachte aan de vissers terug. Hun bootjes hebben hun plekje op Zee nog niet verlaten. Een enkeling vaart nu volle kracht terug naar het strand en de rust van zijn bed. Een haven is hier niet en de trouwe vissersvrouwen staan hun stoere mannen op te wachten, klaar om de versgevangen vis onder handen te nemen en luidkeels te verkopen op de kleine lokale markt. Anderen zijn minder foruinlijk en liggen tot een groot stuk in de ochtend nog steeds rond te dobberen, wachtend op de ultieme vis! Of zouden er ook deugnieten zijn die zich ongemerkt in slaap laten wiegen door die zachte maar krachtige immense Oceaan?! Het vissen bij nacht zagen we ook al in Tarifa, waar steevast op weekenddagen, de vissers arriveerden om met de botten in de branding, de vissen te vangen die hun persoonlijke diepvries goedgevuld zouden houden. Het is heel wat anders dan voor de Costas de Construction, zoals Calpe, Benidorm, Almería, Málaga en andere, waar de 'verse vis uit de baai' op menig menukaart, enkele ogenblikken ervoor werd opgehaald uit de visboerderij. Van veraf lijken de visboerderijen op een afgebakend stukje zwembad in zee, wat natuurlijk niet anders is dan de realiteit. Vissen zwemmen er, vin tegen vin, krijgen voldoende antibiotica om hun wonden te helen of niet ziek te worden. Vissen, die er waarschijnlijk in een goed laagje paneermeel of na een deftige frituurbeurt, ergens toch nog gelijken op hun vrijzwemmende broertjes en zusjes.

 

 

Onze laatste dagen op Spaanse bodem brachten ons veel rust. Een mentale voorbereiding op ons nieuw gastland. Van Islantilla naar Isla Canela, waar we aan de kwallenrijke monding van de Guadiana, de grensrivier, genoten van de rust en de mooiste Spaanse fietstochten die we konden maken.

We verkenden het moerasrijke gebied van La Antilla, via Islantilla naar Isla Cristina en tot helemaal op het eind Isla Canela. Vlak gebied, maar verraderlijk glad... zo bleek toen Maxime 2 meter dieper bijna in het zilte water terechtkwam en zijn helm op 3 plaatsen letterlijk zijn val brak! We zien hier trouwens steeds vaker elektrisch ondersteunde oudjes rondrijden die ook voor hoofdprotectie kiezen, zoveel te beter!
 

 

 

In Ayamonte waren we verbaasd een lieflijk rustig stadje te vinden. Dit was ooit, nog niet zo heel lang geleden, de enige plaats om de 'oversteek' van Andalusië naar de Algarve te maken, met een veerboot. Pas in 1992 werd de brug over de rivier de Guadiana aangelegd.

Het zomerde er heerlijk en de terrassen boden ons veel gezelligheid ;-)

'De korte overgang' lijkt voorbij en we kunnen weer volop met onze neus omhoog in de zon zitten, om haar dan te volgen naar waar ook ze ons nog brengen zal!

Wij maakten er ons ineens dan maar klaar om nieuwe oorden op te zoeken...
 

 

 

A la prochaine !!!

 

 

 

Congé des Gamins * N°17 * Sevilla

SEVILLA !

Nadat we een tijdje geleden weeral eens een interessant babbeltje met één van onze Franse buurmannen hadden gedaan, kregen we de coördinaten mee van een overnachtingsplaats in Sevilla.

 

Nu, tegen citytrippen zeggen we geen neen, maar met onze mobilhome is dat toch nog wel een ander paar mouwen!

We wisten dus niet wat te verwachten toen we naar Sevilla reden...

maar het bleek echt de ideale manier om met een mobilhome een stad te bezoeken!

We sliepen op een volledig geëquipeerd, rustig en permanent bewaakt terrein op de rechteroever van de Guadalquivir, op een 10tal minuten wandelen van het geweldig mooie Parque María Luisa.

En dat allemaal zonder ons blauw te betalen of ergens in een lawaaierige of vuile buitenwijk te moeten staan... want dat zijn toch de spookverhalen die meestal de ronde doen over steden!

 

 

We bleven uiteindelijk 6 dagen

* waarin we dagelijks onze voeten vanonder ons lijf liepen van het ene naar het andere mooie stukje Sevilla *
totdat onze lijf en leden er genoeg van hadden!

Ook al is Sevilla best compact van stad en kan je echt overal gewoon naartoe wandelen... toch wegen 5 lange wandeldagen snel door … ;-s

 

 

Zoals vaak, hebben we ons hiervoor ook weer eigenlijk niet voorbereid maar lezen we ons ter plaatse wat in en laten we vanzelf alles op ons afkomen. Dat is al steeds de ideale manier voor ons gebleken!

Momenteel (her)lees ik nog eens 'Het Juvenalis Dilemma' van Dan Brown, waarin een deel van het boek zich ook in Sevilla afspeelt...

'er bestaat niet zoiets als toeval' dixit een bijzondere vriendin …

In het Parque María Luisa vonden we meerdere dagen ons vertier. Het stijlvol en theatraal vormgegeven park met al zijn paviljoens, fonteinen, keramiek en vele oases van pure rust was het decor van de Ibero-Amerikaanse tentoonstelling van 1929. De grandeur van weleer is hier nog duidelijk en voelbaar aanwezig en strekt zich verder uit over heel Sevilla!

Het 'Museo Arqueológica' is gelegen in het Renaissancepaviljoen en bleek wonderwel gratis te zijn! We genoten van die onderdompeling in de grote hoeveelheid aan Romeinse vondsten en de mythische schat van Tartessos... De gamins waren uitermate geboeid door de vele verhalen die we hen vertelden, waarbij mijn oude passies voor Latijn en de Romeinen duidelijk hoogtij vierden ;-) !

In het Mudéjarpaviljoen bleek ook het museum voor Andalusische volkskunsten gratis te zijn. Een soort lokaal Bokrijk maar dan zonder belevingsaspect...alles bevindt zich statisch achter glas. Tof als kort intermezzo. De duiven, die buiten uit onze handen kwamen eten, hadden natuurlijk meer succes bij ons ;-)

 

 

Na vredig kuieren door de tuinen met watervallen, fonteinen en zelfs een eiland, Isleta de los Patos, kom je bij het gigantische Plaza de España.

 

 

Dat beslaat een halfrond plein met bijbehorende gebouwen die een ode brengen aan het Iberische schiereiland en het was het middelpunt van de tentoonstelling van 1929! Overweldigend mooi... Er rijden dagelijks koetsen voorbij en je kan op het water zelfs met bootjes varen. Een geliefde locatie voor de vele bruidspaartjes die zich hier maar al te graag laten fotograferen.

 

 

In Triana vonden we de mooiste aardewerken kommetjes en azulejos (typische geglazuurde tegeltjes). Een oude wijk met duidelijk sporen van een niet altijd even gemakkelijk leven, 'aan de overkant van de rivier'.

 

 

In de oude wijk, de barrio de Santa Cruz, vind je de smalle kronkelende straatjes vol sfeer, zoals wij ze graag opsnuiven... Je botst er op een geven moment ook op de imposante kathedraal en La Giralda! De kathedraal zou de 2e grootste van Europa zijn maar wij hadden er nog nooit als dusdanig van gehoord. La Giralda torent statig boven de stad uit en is de oude Moorse klokkentoren die ze voor Katholieke doeleinden hebben omgebouwd gedurende enkele eeuwen, tot in 1568. Dit gedeelte van de stad leent zich uitstekend tot het proeven van allerlei Spaanse lekkernijen op de vele terrassen! Moeilijk is het niet om de toeristenvallen eruit te halen... als het terras overvol zit met kwetterende Spanjaarden van alle leeftijden, dan weet je dat je goed zit ;-)

Wij hadden tijdens alle onze 'kuiertochten' ogen tekort voor alle mooie gebouwen die je hier overal ziet... echt indrukwekkend! Automatisch vind je de vele gebouwen of locaties die je in de toeristengids beschreven hebt, want je kuiert er van het ene naar het andere zonder enige moeite te doen! Tussendoor namen we ook nog de tijd om wat soldekes mee te nemen... die zijn hier toch wel echt bijzonder interessant ;-)

 

We hadden nogal wisselende dagen met grijze luchten maar ook met veel zon waardoor we niet altijd alles in zijn volle kleurenpracht konden aanschouwen. Gelukkig bleef de regen bewaard voor 's nachts en konden we met aangename temperaturen van rond de 20°C alles te voet bezoeken.

 

 We moesten dan dagelijks de Guadalquivir over.

 

 

Verder Noordwaarts zochten we 'Plaza de Armes' op, waar de 'Vans Shop Riot' vorig jaar plaatsvond in een groot skatepark. Da's natuurlijk het toffe in een stad... er wordt zoveel voor iedereen voorzien... Wat een luxe om hier een skater te zijn!

 

Verderop bracht onze weg ons tot het 'Museo de Bellas Artes', waar ook alweer de inkom gratis was. Hoezo, cultuur is niet voor iedereen toegankelijk?! We genoten met volle teugen van het prachtige decor: het oude klooster uit de 17e eeuw met verschillende rustgevende kloosterpatio's en -wandelgangen en de kerk met overweldigend mooi gerestaureerd koepelplafond! Er huist binnen deze muren een indrukwekkende collectie Spaanse kunst van Middeleeuws tot Modern.

Op zondagochtend kan je naar de bekende Vlooienmarkt van Charco de la Pava. Iets meer afgelegen dan al de rest maar wel degelijk de moeite waard! Bric-à-brac allerhande wordt er gretig van de hand gedaan en de Spaanse prijzen liggen heel duidelijk anders dan bij ons... Wij weten meteen wie hier graag was mee geweest ! ;-)

 

Uiteraard komt het er, zoals bij alle steden, gewoon op neer om zo'n stad in je op te nemen, te voelen, te ruiken, te zien, … en dat hebben wij hier met volle teugen gedaan!

 

À la prochaine !!!